സംസ്ഥാനത്തെ 2,914 കുട്ടികള് പഠനത്തോട് താത്പര്യമില്ലാത്തതിനാല് സ്കൂള് ഉപേക്ഷിച്ചതായി റിപ്പോര്ട്ട്. പഠനത്തോടുള്ള കുട്ടികളുടെ മനോഭാവത്തില് സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റമാണ് പ്രധാന കാര്യം.
തിരുവനന്തപുരം, ഇന്ത്യ 2026 ജൂലൈ 23 ALN: സംസ്ഥാനത്തെ പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളില് നിന്ന് 2024-25 അധ്യയന വര്ഷത്തില് 2,914 വിദ്യാര്ഥികള് പാതിവഴിയില് പഠനം ഉപേക്ഷിച്ചതായി വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പ് കഴിഞ്ഞ ദിവസമുണ്ടാക്കിയ ഒരു റിപ്പോര്ട്ടില് പറയുന്നു. കേരളത്തിലെ പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളില് പഠിക്കുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് വിദ്യാര്ഥികളില് 2,914 എന്ന സംഖ്യ വലിയതായി തോന്നാതെപോകാം, എന്നാല് ഈ സംഖ്യയില് 24 ശതമാനം (704 പേര്) പഠനത്തോട് താത്പര്യമില്ലാത്തതിനാല് സ്കൂള് ഉപേക്ഷിച്ചതെന്ന വസ്തുത ഏറെ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതുണ്ട്. ഈ സ്ഥിതിക്ക് പിന്നിലെ കാരണങ്ങള് അടിത്തറയില് പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്, കാരണം ഇത് കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലേക്ക് ഉള്ക്കൊള്ളുന്നതിന്റെ ഗൗരവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
കേരളം, പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് രാജ്യത്തിനു മാതൃകയായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടപ്പെടുന്ന സംസ്ഥാനമാണ്. ഇവിടെ സര്ക്കാര് സ്കൂളുകളുടെ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങള് മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിലും ഡിജിറ്റല് ക്ലാസ്സ് മുറികള് സജ്ജീകരിക്കുന്നതിലും ശ്രദ്ധേയമായ മുന്നേറ്റങ്ങള് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ സംരക്ഷണ യജ്ഞം പോലുള്ള പദ്ധതികള് സര്ക്കാറിന്റെ സ്കൂളുകളിലേക്കുള്ള വിദ്യാര്ഥി പ്രവേശനം വര്ധിപ്പിക്കാനും സഹായകമായി. എന്നാല്, കെട്ടിടങ്ങളും സ്മാര്ട്ട് ക്ലാസ്സ് മുറികളും മാത്രമല്ല, നല്ല വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ മാനദണ്ഡം. കുട്ടികള്ക്ക് പഠനത്തോട് ആത്മബന്ധം വളരുന്നുണ്ടോ, ക്ലാസ്സ് മുറികളും സ്കൂള് അന്തരീക്ഷവും അവര്ക്ക് സന്തോഷം നല്കുന്ന ഇടമാണോ, അവരുടെ കഴിവുകളെ അംഗീകരിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷമാണോ എന്ന ചോദ്യങ്ങളും ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്.
പഠനത്തിലെ താത്പര്യക്കുറവ് ഒരു വിദ്യാര്ഥിയുടെ വ്യക്തിപരമായ മടിയായി മാത്രം വിലയിരുത്തരുത്. പഠനം ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെടാതിരിക്കുമ്പോഴും പഠനാനുഭവം നിരന്തര സമ്മര്ദമായി മാറുമ്പോഴും സ്വന്തം കഴിവുകള് അംഗീകരിക്കപ്പെടാതെ വരുമ്പോഴുമാണ് പഠനത്തോടുള്ള അകല്ച്ച അനുഭവപ്പെടുന്നത്. ഇവിടെ ഒരു കുട്ടിയുടെ പഠന താത്പര്യമില്ലായ്മക്കു പിന്നില് വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനത്തിന്റെ പങ്കും കുടുംബത്തിന്റെ പങ്കും പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. 704 കുട്ടികളുടെ പഠനത്തോട് ഉള്ള താത്പര്യമില്ലായ്മ, ഈ കുട്ടികളുടെ വ്യക്തിത്വവും അവരുടെ കുടുംബാന്തരീക്ഷവും, സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളും വിലയിരുത്തേണ്ടതിന്റെ അടിസ്ഥാനം ആണ്.
ഇന്നത്തെ വിദ്യാഭ്യാസം പരീക്ഷകളെയും മാര്ക്കുകളെയും അവലംബിച്ചാണ്. സ്വാഭാവികമായും എല്ലാ കുട്ടികള്ക്കും ഒരു പോലെ മാര്ക്ക് നേടാനോ മികച്ച വിജയം നേടാനോ സാധിക്കില്ല. മാര്ക്ക് കുറയുന്ന കുട്ടികളെ മടിയന്മാരെന്നോ പഠിക്കാന് കഴിവില്ലാത്തവരെന്നോ മുദ്രകുത്തുന്നത് അവരില് വലിയ മാനസികാഘാതം സൃഷ്ടിക്കും. ഇത് ക്രമേണ സ്കൂളില് നിന്ന് മാറിനില്ക്കാനുള്ള പ്രവണതയായി വളരുന്നു. പഠനത്തില് താത്പര്യം കാണിക്കാത്ത കുട്ടികളെ കുറ്റപ്പെടുത്തി മാനസികമായി കൂടുതല് ക്ഷീണിപ്പിക്കാതെ അവരുടെ പഠനതാത്പര്യം നഷ്ടപ്പെടാന് ഇടയാക്കിയ കാരണങ്ങളും സാമൂഹിക പരിസരങ്ങളും കണ്ടെത്തി പരിഹരിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ഇത് കുട്ടികളുടെ മനോഭാവത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്നാണ്.
കുടുംബാന്തരീക്ഷത്തിലും വലിയ മാറ്റങ്ങളാണ് സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്. മാതാപിതാക്കളുടെ തൊഴില്പരമായ തിരക്കുകള്, കുട്ടികളുമായി ചെലവഴിക്കുന്ന സമയത്തിലെ കുറവ്, കുടുംബത്തിലെയും അയല്പക്കത്തെയും കുട്ടികളുമായുള്ള താരതമ്യം, മാതാപിതാക്കളുടെ ഉയര്ന്ന പ്രതീക്ഷകള് തുടങ്ങിയവ കുട്ടികളില് മാനസിക സമ്മര്ദം വര്ധിപ്പിക്കുന്നു. കുട്ടികളുടെ കഴിവും താത്പര്യവും മനസ്സിലാക്കിയുള്ള സമീപനത്തേക്കാള് ഉയര്ന്ന മാര്ക്കിനുള്ള സമ്മര്ദമാണ് പല കുടുംബങ്ങളിലും നിലനില്ക്കുന്നത്. ഈ സാഹചര്യത്തില് കുട്ടികള് പഠനത്തില് താത്പര്യം കാണിക്കുമ്പോള് അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കേണ്ടതിനു പകരം, അവരുടെ അനുഭവങ്ങള് കേള്ക്കുകയും, അവരുടെ ആശങ്കകള് മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത വര്ധിക്കുന്നു.
അധ്യാപകര്ക്കുമുണ്ട് കൊഴിഞ്ഞുപോക്കില് പങ്ക്. കുട്ടികളെ ക്ലാസ്സ് മുറികളിലേക്കും പഠനത്തിലേക്കും ആകര്ഷിക്കുന്ന വിധം മനശ്ശാസ്ത്രപരമായി ക്ലാസ്സെടുക്കാന് പ്രാപ്തരല്ല അധ്യാപകരില് നല്ലൊരു പങ്കും. പുതിയ തലമുറയുടെ പഠനരീതിയും താത്പര്യങ്ങളും സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളും അതിവേഗം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, ഏകപക്ഷീയമായ പ്രഭാഷണ ശൈലിയിലുള്ള ക്ലാസ്സുകള് അവരില് വിരസത സൃഷ്ടിക്കുകയും പഠനത്തില് നിന്ന് അകറ്റുകയും ചെയ്യും. അറിവ് പകര്ന്നു കൊടുക്കുന്ന വ്യക്തി മാത്രമല്ല, വിദ്യാര്ഥികളുടെ വഴികാട്ടിയും പ്രചോദകനും സുഹൃത്തുമായിരിക്കണം അധ്യാപകന്. ഓരോ കുട്ടിയുടെയും മനസ്സറിയുകയും പഠനത്തില് നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നവരെ തിരികെ കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യേണ്ട സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വം അധ്യാപകനുണ്ട്. അധ്യാപകര്ക്ക് ആവശ്യമായ മാനസിക പരിശീലനം, ആശയവിനിമയ നൈപുണ്യം, വിദ്യാര്ഥി കേന്ദ്രീകൃത അധ്യാപന രീതികള് എന്നിവയില് തുടര്ച്ചയായി പരിശീലനം നല്കേണ്ടത് സര്ക്കാറിന്റെയും വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.
എല്ലാ കുട്ടികളുടെയും മാനസികാവസ്ഥയും പഠനശേഷിയും ഒരേ പോലെയല്ല; വ്യത്യസ്തമാണ്. കൗമാരപ്രായത്തില് കുട്ടികള് അനുഭവിക്കുന്ന മാനസിക സംഘര്ഷം, കുടുംബ പ്രശ്നങ്ങള്, അപകര്ഷത എന്നിവയെല്ലാം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവരെ ചേര്ത്തുപിടിക്കാന് അധ്യാപകര്ക്കാകണം. ഇത്തരത്തിലുളള കുട്ടികളെ തിരിച്ചറിയുന്ന പഠനരീതികള് വികസിപ്പിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണു. മാത്രമല്ല, കുട്ടികള് ക്ലാസ്സില് എത്തുന്നുണ്ടോ എന്നന്വേഷിക്കുന്നതിനൊപ്പം, അവര് പഠന തത്പരരാണോ എന്ന ചോദ്യത്തിനും ഉത്തരം തേടേണ്ടതുണ്ട് രക്ഷിതാക്കള്. കുട്ടികളുടെ പഠനത്തോട് ഉള്ള താത്പര്യം വളര്ത്തുന്നതിന്, അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും പിന്തുണയ്ക്കാനും മാതാപിതാക്കളുടെ പങ്ക് വളരെ പ്രധാനമാണ്. കുട്ടികള് പഠനത്തില് താത്പര്യം കാണിക്കാത്ത സാഹചര്യത്തില് അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം, അവരുടെ അനുഭവങ്ങള് കേള്ക്കുക, അവരുടെ ആശങ്കകള് മനസ്സിലാക്കുക, അവരെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ഒരു അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും നല്ല സമീപനം.
ജോലി നേടാനുള്ള സര്ട്ടിഫിക്കറ്റ് മാത്രമാകരുത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. കുട്ടികളെ സാമൂഹ്യമായി, മാനസികമായി, സാംസ്കാരികമായി വികസിപ്പിക്കുന്നതും, അവരെ നല്ല പൗരന്മാരാക്കുന്നതും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളായിരിക്കണം. കുടുംബത്തിനും സമൂഹത്തിനും നാടിനും ഉപകാരപ്രദമായ നല്ല പൗരന്മാരെ വാര്ത്തെടുക്കുക കൂടിയാകണം. ഇത് സാധ്യമാകണമെങ്കില് സ്കൂള് അന്തരീക്ഷം കുട്ടികള്ക്ക് സന്തോഷവും സന്തുഷ്ടിയും നല്കുന്ന ഇടമാകണം. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വിജയം പരീക്ഷകളിലെ എ പ്ലസുകാരുടെ എണ്ണത്തിലെ വര്ധനയിലല്ല, പഠനത്തില് നിന്ന് ഒരു കുട്ടി പോലും അകന്നു പോകാത്ത സ്കൂള് പരിസരം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലാണ്. ഇന്നത്തെ 704 നാളെ ആയിരങ്ങളായി വര്ധിക്കാതിരിക്കണമെങ്കില് ബന്ധപ്പെട്ടവരുടെ സജീവ ഇടപെടല് ആവശ്യമാണ്.
To learn more about the latest developments in Education News, stay updated with our exclusive reports and analyses on AiLensNews.
